Kwestie van gezond verstand

Portret van Frits Lőhnen, mental coach


‘Ik kan mensen niets leren, want ze weten het allang. Mijn werk bestaat eruit dat ik mensen attent maak op wat ze eigenlijk al weten.' Dat zegt mental coach Frits Lőhnen over zijn coachingspraktijk in de voormalige Noach Kerk aan de Nieuwendammerdijk. ‘Bijna iedereen die zich als cliënt bij mij meldt, heeft iets moeilijks meegemaakt of zit met een probleem. Wat ik vervolgens doe, is eigenlijk eenvoudig. Mensen willen snel een oplossing voor hun probleem. Maar veel belangrijker is: hoe gaan ze met hun moeilijkheden om. Als iemand dat geleerd heeft, kan hij daarna zelf zijn probleem wel oplossen.'

Frits Lőhnen gaat er breeduit voor zitten. Hij praat graag over zijn werk en de filosofie die erachter zit. ‘Het is niks zweverigs,' benadrukt hij. ‘Gewoon een kwestie van gezond verstand.' Sinds 1985runt hij zijn bloeiende Instituut voor Mental Coaching. Onder zijn cliënten bevinden zich veel bekende Nederlanders. Lőhnen: ‘Ik heb in de loop der jaren zeker 150 bekende Nederlanders gecoacht. Niet alleen artiesten en televisiemensen, maar ook politici en enkele zakenmensen die bij de laatste twintig van de Quote 500 horen. Sommigen van hen komen er rond voor uit dat ze zich door mij laten coachen: Henny Huisman bijvoorbeeld en Pernille La Lau van SBS 6. Maar de meesten houden het liever geheim.'

 

Altijd blijven vechten

Het zat er al vroeg in bij Frits Lőhnen. Van jongs af aan interesseerde hij zich voor "het systeem mens" en stelde zichzelf vragen. Wat is bewustzijn? Wat is psyche? Wat is denken en voelen? Zijn ouders dachten dat hun zoon helderziend was. ‘Ik ben met de helm op geboren. Dat vond men in die tijd bijzonder. Bovendien had ik een groot voorstellingsvermogen. Ik was op een zomerdag met mijn vader in de boot aan het varen, toen er plotseling een storm opstak. Ik was vijf. Ik zei: "Papa er ligt daar iemand te verdrinken." Het klopte. Een jongen was omgeslagen met zijn boot. Hij kon worden gered. Maar het had niets met helderziendheid te maken. Ik had die jongen weg zien zeilen en hij was niet teruggekomen. Heel eenvoudig.'

Toen Frits Lőhnen twaalf jaar oud was ging hij op judoles en raakte gefascineerd door het oosterse gedachtegoed. ‘Ik was een driftig kind met een groot rechtvaardigheidsgevoel,' vertelt hij. ‘Onze huisarts raadde mijn ouders aan om me naar judo te sturen. Het sprak me aan. Judo gaat over vallen en opstaan. Over niet opgeven en doorzetten. Maar ook over respect voor je tegenstander. De karper is het symbool van judo: een karper blijft altijd vechten.' Hij kreeg de snaak snel te pakken en werd op negentienjarige leeftijd judokampioen van Nederland. ‘Eigenlijk had ik niet zo veel talent voor judo. Ik had vooral een enorm doorzettingsvermogen. Ik was een kind dat altijd over grenzen heen wilde gaan.'

Na het winnen van het judokampioenschap begon er iets te veranderen bij Frits Lőhnen. Voor het eerst in zijn leven verloor hij een judowedstrijd. Het werd een keerpunt. Lőhnen: ‘De nervositeit speelde me parten en daardoor verloor ik. Dat intrigeerde me en ik begon mezelf te observeren. Hoe kan dat nou? vroeg ik me af. Hoe kun je die nervositeit beteugelen? Ik zocht naar een antwoord in de psychologie, maar vond het niet. Toen ben ik verder gaan zoeken. Ik wilde weten hoe het in elkaar zat.'

 

Mentale kant

Langzamerhand begon Lőhnen met het ontwikkelen van een heel eigen visie op de mens en zijn mogelijkheden. Intussen was hij werkzaam als judo- en karateleraar in Amsterdam-Noord. ‘Ik had mijn eigen sportschool en een zwembad aan het Meerpad. Ik coachte talentvolle leerlingen. Van het een kwam het ander. Artiesten die bij mij kwamen sporten, begonnen me om advies te vragen. Van een judocoach werd ik steeds meer mental coach. Die term heb ik jaren geleden zelf bedacht. Ik coach de mentale kant van het leven. Dat is iets anders dan wat een therapeut doet. In een therapie wordt nagegaan waar iemands probleem vandaan komt. Ik zoek niet in het verleden. Ik ben geïnteresseerd in hoe iemand ermee omgaat.'

In2003moest Lőhnen de behuizing aan het Meerpad verlaten, omdat de gemeente het gebied een andere bestemming wilde geven. ‘Ik moest iets anders zoeken. Ik had niet alleen mijn sportschool aan het Meerpad, ik woonde er ook. Samen met mijn dochter en haar man die er een productiebedrijf had. Ik reed op een dag langs de Noach Kerk en dacht: dat is het. Het kostte veel moeite, want de projectontwikkelaar wilde de kerk niet aan me verkopen. Maar ik ben een volhouder. Ik beet me erin vast en zei tegen mezelf: die kerk moet en zal ik hebben. Zoiets is een avontuur. Het gaat om pure wilskracht. De meeste mensen haken af, maar dat moet je niet doen. Je moet je geen zorgen maken. Van zorgen maken blokkeert een mens.'

 

Trillen als een riet

Intussen heeft Lőhnen de Noach Kerk grondig verbouwd: er zijn twee kantoren en twee woningen in gevestigd. Van buiten ziet de kerk eruit zoals vroeger, maar binnen beschikt de mental coach over een hypermodern kantoor met veel glas en design. In een nis staat een goudkleurige boeddha. ‘Die komt uit het tuincentrum in Aalsmeer,' zegt Lőhnen. ‘Mooi hè? Alleen de werkelijkheid is spiritueel. Het is allemaal simpeler dan je denkt.'

Dat laatste draagt Lőhnen uit in zijn werk. ‘Veel van mijn cliënten zijn beroemd en dragen grote verantwoordelijkheden. Soms is de druk waaraan ze bloot staan bijna onmenselijk. Ik leg uit dat ze hun stress en nervositeit niet moeten bevechten. Nervositeit geeft energie. Je krijgt er kracht van. Daar moet je van profiteren. Ik herinner me dat ik zelf onverwacht een zaal vol belangrijke mensen toe moest spreken. Ik trilde als een riet. Mijn eerste reactie was: ik wil vluchten. Maar dan spreek je jezelf toe: "Goed zo, tril maar. Dat is de energie die je nodig hebt." Ik heb nog nooit zo'n goede lezing gegeven. Zo eenvoudig is het. En het werkt.'

 

uit: Ymkje de Boer, Ron de Muijnck en Corien van Zweden, Werk aan de Dijk, impressies van bedrijvigheid in Oud-Nieuwendam, YM de Boer Advies, Amsterdam 2004